🌅 នៅលើវិថីឆ្ពោះទៅរកការសិក្សា នៅម៉ោង ៦:០០ រៀងរាល់ព្រឹក

រៀងរាល់ម៉ោង ៦:០០ ព្រឹក ខណៈពេលដែលកុមារជាច្រើនផ្សេងទៀតកំពុងតែសម្រាន្តលង់លក់ នេត្រា (Netra) បាននិងកំពុងធាក់កង់របស់គេទៅកាន់មជ្ឈមណ្ឌលសិក្សារួចបាត់ទៅហើយ។

ហើយថ្នាក់រៀនដំបូងរបស់គេ គឺមិនទាន់ចាប់ផ្តើម ហើយគេត្រូវរង់ចាំរហូតដល់រយៈពេលពីរម៉ោង ទៀត។

នៅមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាជនបទប្រវ៉ាល(Braval Rural Learning Center) កុមារាអាយុ ១០ ឆ្នាំរូបនេះ គឺតែងតែជាសិស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមសិស្សដំបូងគេបង្អស់ដែលបានមកដល់។

ការគាំទ្រពីឪពុកម្តាយ គឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃដំណើរការសិក្សារបស់គេ

នេត្រា គឺជាកូនច្បងនៅក្នុងគ្រួសារ។ ឪពុកម្តាយរបស់គេរកស៊ីចិញ្ចឹមជីវិតដោយការធ្វើស្រែ និងដកដំឡូង។ ទោះបីជាប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគាត់មានកម្រិតក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគាត់ជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា ការអប់រំអាចផ្លាស់ប្តូរអនាគតរបស់កូនបាន ហើយពួកគាត់មានឆន្ទៈយ៉ាងពេញទំហឹងក្នុងការវិនិយោគលើឱកាសសិក្សារបស់កូនៗ។

ដោយបានឃើញឪពុកម្តាយធ្វើការងារយ៉ាងនឿយហត់ នេត្រាបានផ្លាស់ប្តូរសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលះបង់របស់ពួកគាត់ ឱ្យទៅជាការលើកទឹកចិត្ត ក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែងរៀនសូត្រ។

ការខិតខំប្រឹងប្រែងសិក្សាបន្ថែមទៀតនៅរៀងរាល់ថ្ងៃ

ជារៀងរាល់ព្រឹក នេត្រាមកដល់មជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាមុនពេលថ្នាក់រៀនចាប់ផ្តើមពីរម៉ោង។ គេចំណាយពេលដើម្បីរំលឹកមេរៀន និងអានសៀវភៅ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃថ្មីនិងមេរៀនថ្មីផងដែរ។

ចាប់ពីម៉ោង ៨:០០ ដល់ ៩:០០ ព្រឹក គេចូលរៀនថ្នាក់ភាសាអង់គ្លេស។ ក្រោមការណែនាំពីលោកគ្រូ អ្នកគ្រូ គេបានចូលរួមយ៉ាងសកម្មនៅក្នុងមេរៀននីមួយៗ ហើយតែងតែទទួលបានចំណាត់ថ្នាក់លេខ ១ នៅក្នុងថ្នាក់ជានិច្ច។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ ចាប់ពីម៉ោង ៩:០០ ដល់ ១០:០០ ព្រឹក គេបានបន្តចូលរួមក្នុងថ្នាក់រៀនកុំព្យូទ័រ។ តាមរយះនៃការខិតខំប្រឹងប្រែង និងសមត្ថភាពក្នុងការរៀនសូត្របានយ៉ាងរហ័សរបស់គេ បានជួយឱ្យគេទទួលបានចំណាត់ថ្នាក់កំពូលនៅក្នុងថ្នាក់បន្តទៀត។

ការខិតខំប្រឹងប្រែងនៅពេលដែលម៉ោងសិក្សាត្រូវបានបញ្ចប់

ការងារធ្ងន់របស់នេត្រាមិនបានបញ្ឈប់ឡើយ ក្រោយពេលដែលម៉ោងសិក្សាត្រូវបានបញ្ចប់។

ខណៈពេលដែលឪពុកម្តាយរបស់គេកំពុងតែធ្វើការនៅលើវាលស្រែចម្ការ គេបានជួយមើលថែប្អូនស្រី និងជួយសម្រាលការងារផ្ទះសម្បែង។ ការមើលឃើញពីភាពនឿយហត់របស់ឪពុកម្តាយក្នុងការធ្វើការជារៀងរាល់ថ្ងៃ បានបង្រៀនឱ្យគេចេះដឹងគុណ និងយល់ពីការលះបង់របស់ពួកគាត់តាំងពីអាយុនៅក្មេងវ័យ។

ឪពុកម្តាយរបស់គេបានផ្តល់ប្រាក់ឱ្យគេចំនួន ១,០០០ រៀលជារៀងរាល់ថ្ងៃសម្រាប់ការចំណាយផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្តែគេបានសន្សំវាទុកពាក់កណ្តាលយ៉ាងហ្មត់ចត់។ គេបានកំណត់គោលដៅសម្រាប់ខ្លួនឯងរួចហើយថា៖ ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំខាងមុខ គេសង្ឃឹមថានឹងអាចទិញម៉ូតូមួយគ្រឿង ដើម្បីជួយសម្រាលបន្ទុកក្នុងការធ្វើដំណើររបស់ឪពុកម្តាយ។

ក្តីសុបិន្តដែលមានគោលបំណងច្បាស់លាស់

នៅពេលត្រូវបានសួរអំពីអនាគត ចម្លើយរបស់នេត្រាគឺច្បាស់លាស់ និងពោរពេញដោយភាពជឿជាក់៖

គេស្រមៃចង់ក្លាយជាគ្រូបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសម្នាក់។

គេជឿជាក់ថា តាមរយៈការរៀនភាសាអង់គ្លេស ជំនាញកុំព្យូទ័រ និងភាសាចិន គេមិនត្រឹមតែអាចកសាងអនាគតដ៏ល្អប្រសើរសម្រាប់ខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចជួយទំនុកបម្រុងដល់ឪពុកម្តាយ និងជួយបង្កើតឱកាសសម្រាប់កុមារដទៃទៀតនៅថ្ងៃណាមួយផងដែរ។

ចាប់ពីការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់គេក្នុងការមកដល់មជ្ឈមណ្ឌលសិក្សានៅម៉ោង ៦:០០ រៀងរាល់ព្រឹក រហូតដល់លទ្ធផលសិក្សាដ៏ឆ្នើម និងការទទួលខុសត្រូវដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ចំពោះគ្រួសារ នេត្រាបានរំលឹកយើងថា៖

នៅពេលដែលកុមារម្នាក់មានឆន្ទៈខិតខំប្រឹងប្រែង គ្រួសារមានឆន្ទៈគាំទ្រ និងសង្គមមានឆន្ទៈផ្តល់ឱកាស ការផ្លាស់ប្តូរដ៏មានន័យពិតជាអាចកើតមានឡើង។

សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះ អ្នកគាំទ្រការអប់រំនៅតាមជនបទទាំងអស់។ ដោយសារតែការលើកទឹកចិត្ត និងសេចក្តីសប្បុរសរបស់អ្នក កុមារដូចជានេត្រាកំពុងតែដើរមួយជំហានៗយ៉ាងរឹងមាំឆ្ពោះទៅរកក្តីសុបិន្តរបស់គេ។