ការគាំទ្រពីម្តាយដែលនៅឆ្ងាយ បានជំរុញឱ្យកូនស្រីបន្តដើរទៅមុខ

ជារៀងរាល់ថ្ងៃបន្ទាប់ពីចេញពីសាលារៀន កុមារី ភីឡៃ អាយុ ១០ ឆ្នាំ ជិះកង់មករៀននៅមណ្ឌលសិក្សាជនបទថ្នល់របស់អង្គការ ស៊ីថេប។

ឪពុកម្តាយរបស់ ភីឡៃ ធ្វើការនៅឆ្ងាយពីផ្ទះ។ ឪពុករបស់នាងធ្វើការនៅចម្ការស្វាយចន្ទី ខណៈម្តាយរបស់នាងធ្វើការនៅរោងចក្រមួយកន្លែងដែលនៅខេត្តឆ្ងាយ។ ភីឡៃ រស់នៅជាមួយជីដូនជីតា និងប្អូនប្រុសៗរបស់នាង តាំងពីនាងនៅតូចមកម្ល៉េះ។ ទោះបីជាក្រុមគ្រួសារត្រូវរស់នៅឆ្ងាយពីគ្នាជាញឹកញាប់ក៏ដោយ ក៏ម្តាយរបស់នាងមិនដែលឈប់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការសិក្សារបស់កូនស្រីឡើយ។

នៅពេលសម្រាកពីការងារ ម្តាយរបស់នាងតែងតែទូរស័ព្ទ និងផ្ញើសារតាម ហ្វេសប៊ុក ដើម្បីសួរសុខទុក្ខគ្រួសារ និងតាមដានការសិក្សារបស់ ភីឡៃ។

សំណួរដែលគាត់តែងតែសួរញឹកញាប់ជាងគេ គឺមិនមែនសួរថា “តើថ្ងៃនេះបានពិន្ទុប៉ុន្មាន?” នោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាសំណួរដែលសួរថា “តើថ្ងៃនេះកូនបានរៀនអ្វីខ្លះ?”

គាត់តែងតែលើកទឹកចិត្តកូនស្រីឱ្យបន្តរៀន និងរំលឹកនាងជាញឹកញាប់ថា៖

“កុំបារម្ភថាត្រូវរៀនឱ្យចេះគ្រប់យ៉ាងក្នុងពេលតែមួយ។ គ្រាន់តែអភិវឌ្ឍខ្លួនបន្តិចម្តងៗរាល់ថ្ងៃ យូរៗទៅ កូននឹងឃើញថាខ្លួនឯងរីកចម្រើនបានច្រើនប៉ុណ្ណា។”

ដោយធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការលំបាកក្នុងការងាររោងចក្រដោយខ្លួនឯង ម្តាយរបស់ភីឡៃយល់ច្បាស់ពីតម្លៃនៃការអប់រំ។ គាត់សង្ឃឹមថា តាមរយៈការសិក្សា និងការអភិវឌ្ឍជំនាញជាក់ស្តែង កូនស្រីរបស់គាត់នឹងមានឱកាស និងជម្រើសកាន់តែច្រើនសម្រាប់អនាគត។

ភីឡៃ បានចងចាំពាក្យទាំងនេះជាប់ក្នុងចិត្តរបស់នាងជានិច្ច។

នាងយល់ពីការលះបង់របស់ឪពុកម្តាយដែលត្រូវទៅធ្វើការឆ្ងាយពីផ្ទះ និងដឹងថាម្តាយរបស់នាងមានក្តីសង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអនាគតរបស់នាង។ ដោយសារតែបែបនេះ នាងឱ្យតម្លៃខ្ពស់ចំពោះគ្រប់ឱកាសក្នុងការសិក្សា។ នាងចូលរៀនទៀងទាត់ បំពេញកិច្ចការសិក្សារបស់ខ្លួន និងខិតខំប្រឹងប្រែងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ដើម្បីជាការតបស្នងចំពោះការខិតខំរបស់ម្តាយ។

នៅក្នុងសហគមន៍ជនបទជាច្រើន ឪពុកម្តាយត្រូវចាកចេញពីផ្ទះដើម្បីរកប្រាក់ចំណូល និងផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលជួយកំណត់អនាគតរបស់កុមារ មិនមែនមានតែការគាំទ្រផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏មានការលើកទឹកចិត្ត ការណែនាំ និងជឿជាក់ថា ការអប់រំអាចបើកទ្វារទៅរកឱកាសថ្មីៗផងដែរ។

នៅពេលដែល ភីឡៃ ជិះកង់ទៅកាន់មណ្ឌលសិក្សារៀងរាល់ថ្ងៃ នាងតែងនឹកឃើញដល់ដំបូន្មានដ៏សាមញ្ញរបស់ម្តាយថា៖

“អភិវឌ្ឍខ្លួនបន្តិចម្តងៗរាល់ថ្ងៃ។”

ហើយការលើកទឹកចិត្តពីចម្ងាយនេះ នៅតែបន្តជំរុញឱ្យនាងរៀនសូត្រ រីកចម្រើន និងបន្តដើរទៅមុខ។